این روزها همه جا سخن از ائتلاف در میان اصولگریان است؛ آن هم در میان انبوه اختلافات!

در حالی که اصلاح طلبان بدون سروصدا در حال رسیدن به یک نامزد واحد هستند، اصولگریان هر روز بر طبل ائتلاف می‌کوبند اما در عمل هر روز بیشتر از یکدیگر فاصله می‌گیرند. برخی ۲+۱ را تشکیل می‌دهند و معلوم نمی‌کنند آن ۱ چه کسی است و در عین حال خود را نماینده کل جریان اصولگرایی معرفی می‌کنند.

آن‌چه بیش از همه در این روزها به گوش می‌رسد، ائتلاف اشخاص است؛ ائتلاف ولایتی، حداد و قالیباف، ائتلاف لاریجانی و... و...  و هر ائتلاف می‌کوشد برخی شخصیت های مطرح سیاسی را به جمع خود بیافزاید.

اما بی شک ائتلافی که با تصمیم یک شخص شکل گرفته باشد، با تصمیمی دیگر از همان شخص به هم خواهد ریخت. ساز و کاری که این روزها اصولگرایان برای وحدت در نظر گرفته اند به شدت سطحی به نظر می‌رسد. درست در نقطه مقابل تصمیمات جمعی.

شاید بهتر بود این ائتلاف‌ها بر اساس ائتلاف جریان‌های اصولگرایی مثل جامعتین (جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم) و... شکل می‌گرفت (همان ساز و کاری که در چند انتخابات قبل از آن استفاده شد و موفق بود) که در آن صورت پایداری این ائتلاف‌ها پایدارتر از برخی از این پروسه های پوپولیستی این روزها بود؛ شاید.