چند روز پیش در يكي از سايتهاي خبري مي خواندم كه اوباما رئيسجمهور آمريكا ادعا كرده كه ايران بعد از افزایش تحریمها بيش از پيش منزوي شده. جدا از واقعیت داشتن این مطلب در دنیای واقعی دیپلماسی (که اینطور نیست و البته شاید روزی اینطور شود) آیا منزوی شدن و تحریم برای یک شیعه معنایی دارد؟
شاید تقارن این تحریمهای جدید و ماه محرم برای ما حکمتی داشته باشد.
اصلا علت وجودي ماه محرم و گرامي داشت هر ساله آن رسيدن به اين منطق است كه در راه مبارزه با ظلم هرگز به كثرت نيروهای دشمن و قلت نيروهای خود نگاه نكنيد. بارها و بارها در مفاهيم ديني ما تاكيد شده است كه تعداد كساني كه در راه حق ميمانند كم هستند و گويا اين شيوه خلقت است در پالايش كساني كه در راه اعتقاد و عقيدهشان از هيچ قدرتي نميهراسند و تا آخرين قطره خون ايستادهاند.
امام حسين (ع) آن زمان كه در دشت كربلا توقف نمود از وضعيت كوفه با خبر بود و از تعداد نفرات دشمن و سيل خروشان سربازان ايشان اطلاع داشت و اگر ترس از كثرت دشمن واصولا منطق تعداد، شرط دفاع از حق و حقيقت است ايشان در حفظ جان ازهمه حقمتر بودهاند وليكن در راه بازگرفتن حق خويش و مهمتر حق تمام بلاد اسلامي وباز مهمتر حق تمام تاريخ و همه ادوار بشري ذرهاي عقب نشيني نكردند. آيا عاقلانه است كه ما هر ساله بارها بارها در مجالس مختلف از مقاومت امام و صبر امام بگوييم وليكن زماني كه قرار است كربلاي دوران ما فرابرسد منطقي كثرت سلاح و ادوات دشمن را به ميان آوريم.
كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا يعني اي كساني كه در تمام طول تاريخ زندگي كرديد و زندگي خواهيد كرد بدانيد كه هر جا ظلمي اتفاق بيافتد و حقي ضايع شود شما مسئوليد حتي اگر تنها باشيد و حتي اگر تحريم شويد و این تحریم ضروریترین نیاز زندگی شما باشد، آب.
حتی اگر طفل شش ماهه شما از تشنگي بميرد و حتي اگر تمام اعضاي خانواده خود و همه زنان و فرزندان خود را به صحنه معركه با آن ظلم ببريد و تك تك آنها را در راه اين مبارزه فدا كنيد شما مسئوليد.
به نوعي امام در حركت عاشوراي خود در سال شصت و يك هجري با همه مردم و همه آزاد مردان تاريخ اتمام حجت ميكند؛ و با من و شما نيز.
امروز نمیگوییم جمهوري اسلامي حق مطلق است و مطمئنا مانند امام مظلوممان حسين (ع) فارغ اشتباه نبوده ولي هر انسان آزادهای شهادت ميدهد كه پرچم دار مبارزه با قدرتهای استکباری و ظالم است.
امروز چه کسی باید این پرچم را بلند کند؟ آيا تفكري غير از تفكر شيعي و مكتبي به غير از مكتب اهل بيت وعلي الخصوص امام مظلوممان حسين (ع).
آيا امروزبايد به واسطه تحريمها و تهديدهاي زورگويان جهان مرعوب شويم و اگر جواب آن سازش و مسامحهكاري است، اين منطق عظيم امام را چه كنيم و اين همه سال نوحه و زاري و گريه خود در ماه محرم و صفر را؟
قطعا ما به دنبال منزوی شدن در جهان نیستیم؛ تلاش میکنیم کشورهای دیگر را نیز با تفکر خود همراه کنیم اما برای همراهی با دیگران تفکرات خود را زیرپا نمیگذاریم.
محرم تنها عزاداري و سوگواري نيست، يادآوري حركت فكري وعملي امام است و بزرگان ما از كودكي داستان كربلا را در گوش ما تكرار ميكنند براي چنين مقاطع زماني و الا امام كه سالها پيش شهيد شده است و قرار نيست با گريه و زاري من و شما زنده شوند. ما با عزاداري خود نهضت امام را در تمام اين چند قرن زنده نگه داشتهايم و به نحوي سوگ وعزاي ما پيماني بوده است با اين نهضت و اين نگرش. ساليان سال خوانديم و نوشيم و پدران و مادران ما در گوشهايمان زمزمه كردند كه روزي انسان را خدا تعيين ميكند و هرگاه صلاح بداند روزي ميدهد و گاهي هم به وسيله همين روزي بنده خود را در راه پايداري در راه حق امتحان ميكند.
اهرم تحريم امروز وسيلهاي است براي امتحان من و شما و اگر خدا بخواهد از امتحان پيروز بيرون خواهيم آمد. امروز ما در مقابل دشمنان ايستادهايم نه با قدرت سلاح، بلكه با منطق درس بزرگي به نام كربلا و تا روزي كه سر مشق خونين امام عشق را فراموش نكنيم پيروزيم.
همین محرم بود که ما انقلاب ما را به ثمر نشاند و همین محرم بود که ما را در جنگ پیروز کرد؛ بیشک سلاح ما در برابر این تحریمها و فشارها نیز همین خواهد بود
